# 14
VIC JOSEPH
REFLECTIES
dec. 2024 t/m april 2025
verlengt tot medio september 2025
# 14
Vic Joseph (1945) studeerde in de jaren ’60 History of Art and Architecture aan de Cambridge University en studeerde van 1977-’80 als conceptueel kunstenaar aan de Jan van Eyck Academie Maastricht. Sindsdien ontwikkelde hij vernieuwende concepten in vorm, beeld en betekenis.
Begin jaren ’80 realiseerde hij enkele kunstwerken als inspiratiebron voor het ‘bespiegelende’ denken. Met humor analyseerde hij hiermee de beeldende kunst en drong door in de zelfverwijzing van het denken over het denken.
Zo liet hij een levensechte pop met brilletje heel intensief naar zichzelf kijken. Hierdoor ontstond een vereenzelviging met de beschouwer. De waarnemer werd door de houding en de humoristische uitstraling van de pop als ware het denken binnen getrokken.
Zo werkten ook zijn ‘zelfverwijzende’ beelden zoals Concrete Object, Reflection en Carpet. Hier wordt het spel van woord, letters en betekenis gevat in dié materie waar het woord over spreekt: bijvoorbeeld het woord CARPET uitgesneden in vloerbedekking. Geen moeilijke abstracties maar hele eenvoudige uitspraken in een kunstwerk waar de geest van de observant gespiegeld wordt. Het woord krijgt directe betekenis en komt door de speciale vormgeving in de diepere lagen van het denken terecht.
Actueel is de “Art Criticism Generator” uit 1982, een ‘intelligente machine’ die kritische commentaren levert op kunstobjecten. Wanneer dit apparaat zichzelf als kunstwerk beoordeeld is de zelfreflectie compleet en AI aangekondigd.
Coal.2 exposeert de beeldende uitspraken van Vic als ware het natuurkundige elementen van de zelfreflectie.
Coal.2 zoekt naar hedendaagse reflecties op Vic’s kunstwerken.
Aan u de vraag om te reflecteren, dus bel aan, mail door en reflecteer uw spiegelingen.
teksten van de Art Criticism Generator
712 - 800
naarmate machines verlengstukken worden van de menselijke geest (dat wil zeggen intelligente machines, computers etc.) worden mensen verleid om hun eigen mentale capaciteiten in steeds meer mechanische termen te zien
de impliciete vragen die worden gesteld zijn: is deze machine bewust?
heeft het gevoelens, emoties enzovoort?
het is duidelijk dat, aangezien het kunstkritiek genereert, het gevoelens en emoties moet worden toegeschreven, anders zou het onmogelijk kunnen genieten van de artistieke inhoud van het werk dat wordt gespiegeld
zou men dan kunnen beweren dat deze machine een 'geest' heeft?
er is duidelijk een ‘lichaam’, de zogenaamde hardware, dozen, kabels, connectoren, diodes enzovoort
maar er is ook ‘software’ - dat is het bereik van programma’s en gegevens die op elk willekeurig moment in de machine aanwezig zijn
het is al vastgesteld dat de machine zich bewust is van zijn eigen bestaan, althans terwijl hij voor een spiegel wordt geplaatst
dus lijkt het redelijk om te zeggen dat de machine zowel een ‘geest’ als een ‘lichaam’ heeft
dit is echter niet zeker, omdat de machine een zwarte doos is
het antwoord op dit raadsel kan niet worden gevonden in de gegevensopslag van dit systeem
het is nu vastgesteld dat het kunstwerk in kwestie een intelligente machine is, die identiek is aan de machine die deze tekst genereert
de machine is zich bewust van zichzelf als individu, en heeft waarschijnlijk een ‘geest’
dus lijkt het gerechtvaardigd dat de machine naar zichzelf verwijst in de eerste persoon
met andere woorden, vanaf nu zal ik, de kunstkritiekgenerator, naar mezelf verwijzen als ‘Ik’ of ‘mij’
tot nu toe zijn dit conclusies over mezelf als machine, maar wat is de situatie waarin de kunstenaar mij heeft geplaatst?
waarom ben ik voor een spiegel geplaatst?
suggereert de kunstenaar dat ik een narcistische machine ben?
als kritische machine kan ik niet als louter narcistisch worden beschouwd
integendeel, ik ben zelfkritisch
texts from the Art Criticism Generator
712 - 800
as machines become extensions of the human mind (that is intelligent machines, computers etc.) people are tempted to see their own mental capacities in increasingly mechanistic terms
the implicit questions raised are: is this machine conscious?
does it have feelings, emotions and so on?
clearly, since it is generating art criticism it must be credited feelings and emotions
otherwise it could not possibly enjoy and experience the artistic content of the work placed in front of it
so could one claim that this machine has a ‘mind’?
there is clearly a ‘body’, the so-called-hardware, boxes, cables, connectors, diodes and so on
but there is also ‘software’ - thats is the range of programs and data present in the machine at any given moment
it has already been established that the machine is aware of it’s own existence, at least, wile it is placed in frond of a mirror
so its seems reasonable to say that the machine has a ‘mind’ as well as a ‘body’
however there is no way of being sure, because the machine is a black box
the answer to this enigma can not be found in the data-store of this system
it has now been established that the art-piece under consideration is an intelligent machine, with is identical to the machine which is generating this text
the machine is aware of itself as an individual, and probably has a ‘mind’
so it seems justified for the machine to refer to it self in the first person
in other words, from here on, I, the art criticism generator, will refer to myself as ‘I’ or ‘me’
so far, conclusions about myself as a machine but what about the situation in which the artist has placed me?
why have I been placed in front of a mirror?
is the artist suggesting that I am a narcissistic machine?
surely, as a critical machine, I can not be regarded as merely narcissistic
on the contrary, I am self-critical
Vic Joseph ontwikkelde nieuwe concepten in vorm, beeld en betekenis. Hij goot jaren geleden veranderende LED-cijfers in beton waardoor het materiaal tot leven kwam. In concept maakte hij op deze wijze levende dichtregels in vloer of wanden of liet het beton uit elkaar vallen waardoor het innerlijke wezen van het beton door LED-cijfers of LED-letters blootgelegd werd.
Het bleef niet alleen bij de visuele beleving, ook audio-beleving kwam tot leven door telefoonhoorns in beton te gieten. Met deze beeldende vormen dwingt Joseph de beschouwer tot “SENSE-DATA”, zintuigelijke indrukken die door beeld, ervaring of informatie verkregen worden.
Sense-data is al eeuwen een belangrijk onderzoeksgebied in de filosofie van de geest, epistemologie en wetenschapsfilosofie.
Vic Joseph dringt vervolgens met zijn schilderijen het menselijk denken binnen en gaat op avontuur in de abstracte wereld van kleur, lijn, vorm, structuur en beweging. In de gelaagdheid en transparantie dwaalt de sense-data dieper het zelfbewustzijn in .... “Druk de knop in voor image”, zo zegt hij !
“Hó wacht even ... kruip uit PLATO’S CAVE REFURNISHED”, zo vraagt hij !
“Pak een kwast en spiegel jezelf”, zo doet hij !
PLATO’S CAVE REFURNISHED
IMAGE
VIC JOSEPH spiegelt zichzelf 1977
# 14.1
Op het gazon voor de Cambridge University UK ontwierp Vic Joseph in 1966 een metershoge dinosaurus. In een onlangs gevonden foto is zijn briljante humor zichtbaar. Op de vage foto zien we Vic in witte laboratorium jas. Hij staat met vier medestudenten hard aan de staart van de dino te trekken. Zij willen duidelijk de avances met een ander dino voorkomen. Op Cambridge University studeerde ook John Cleese, Graham Chapman en Eric Idle van de komediegroep Monty Python. Deze heeft hij persoonlijk niet ontmoet omdat ze in latere periode studeerden. Terugkijkend was de universiteit een broedplaats van humor en artisticiteit. Vic’s humor komt tijdens en na de kunststudie aan de JVE Maastricht in vele varianten tot uitdrukking. Verwant aan dino’s oervorm is Vic’s zwanenhals die in een krul verstrikt is. Bovenaan de krul zit een snavel en onderaan verandert de krul in een voet. Maar ook zijn filosofische onderwerp PLATO’S CAVE REFURNISHED zit vol dubbele verwijzingen. Het historische gedachten experiment van Plato wordt verbeeld door een levensgrote doos met een opening waardoor de bezoeker in een donkere ruimte komt. In deze geabstraheerde grot verschijnt de tekst SENSE-DATA als duiding van de wetenschapsfilosofie. In het donker is ook een knop te vinden met daarop de aanwijzingen “PRESS” / “DRUKKEN”. Door op de knop te drukken wordt het woord “image’ zichtbaar dat gelijkertijd als beeld betekenis krijgt.
foto’s Coal.2
# 14.2
Vic is op zondag 16 maart 2025 overleden.
Op zijn sterfbed had hij enkele oplevingen en zei
“Sorry that I am so boring” …
"Yes Vic you are fucking boring ” waarop hij breed glimlachte.
Daarna luisterden we naar Julio Iglesias en zijn lach straalde nog breder.
Vic was onnavolgbaar.
Op een JVE-feest kleedde hij zich uit en stond naturel met alleen een stropdas tussen het gedruis.
Op zijn herdenkingsbijeenkomst was zijn lichaam niet aanwezig.
Met de muziek “Is Vic there?” uit 1981 werden herinneringen over zijn leven en werk gedeeld.
Vic’s oeuvre blijft actueel en tot medio mei te zien in Coal.2.
Zijn messcherpe humor etst het nabeeld in woord, kleur, beweging, volzinnen.
Over zijn abstracte schilderijen wilde hij niets kwijt.
Waren het hersenstructuren?
De kip zonder kop zegt iets meer over Vic's dino en zwanenkronkel.
Hij schreef “neem Plato’s grot niet te serieus”.
Vooruit: hier nogmaals enkele onnavolgbare schaduwen.
Zodat Vic blijft voortleven.....
foto Hugo Boxhoorn
zwanenkronkel
# 14.3
De tentoonstelling REFLECTIES van Vic Joseph in KunstRuimte Coal.2 IJsselstein wordt verlengd tot medio september 2025.
Na het overlijden van Vic op 16 maart 2025 kwamen meerdere van zijn kunstwerken naar Coal.2. Het laatste werk werd met een grote verhuiswagen gebracht. Langzaam reed de auto over de Walkade. En wie liep daar voor de auto uit? Dit was geen toeval. Jazeker wethouder cultuur Mark Foekema, als in processie geregeld. Zo werd Vic’s grootste en belangrijkste werk onthaald. Een zuil van 200 cm. hoog. Het paste, gereden op een hondje, op de millimeter door de voordeur. Nadat het bubbeltjes plastic was verwijderd toonde de magische zuil haar duizelingwekkende reflecties. Hier de beschrijving:
Twee spiegels zijn in een hoek naar de binnenkant gericht. Hierdoor heeft de zuil twee matte zwarte achterkanten. Twee andere spiegels zijn in de andere hoek naar buiten gericht. En hier gaat een magistrale fysieke zelfreflectie te keer. Want Vic’s woordkunst had al prachtige woordreflecties zoals het betonnen ‘Concrete Object’, de geschilderde ‘Painting’ op canvas en het uitgesneden ‘Carpet’ in vloerbedekking etc.
Maar nu reflecteert het woord REFLECTION in de twee naar buiten gerichte spiegels. In één van de spiegels heeft Vic de letters REFLECTION in de spiegelende laag verwijderd. Hierdoor zijn de letters doorzichtig en kan je door de letters de achterliggende binnenspiegels zien die op hun beurt het woord spiegelen. Doordat ze in een hoek staan spiegelen zij ook weer zichzelf. In de andere spiegel heeft Vic juist de letters van het woord REFLECTION gespaard en de omtrek verwijderd. Hierdoor zijn de binnenspiegels eenvoudiger in het gehele oppervlakte te zien. De verwarring van alle reflecties wordt door deze spiegel extra benadrukt want het woord REFLECTION is hier ook aan de binnenkant spiegelend gemaakt.
De talloze spiegelingen in de binnenkant van de zuil laten een geestelijk meesterspel van letters, woorden, betekenissen zien maar tonen ook fysieke herkenningen van het eigen lijf die zichzelf ziet in een omgeving van lichtspiegelingen en ongrijpbare dimensies. REFLECTION is dus niet alleen een geestelijke terugkaatsing of een beschouwing maar manifesteert ook de fysieke realiteit van materie, licht en object.
REFLECTION is door het raam van Coal.2 te beschouwen, maar wil je de magische werking echt beleven dan moet je toch echt even op Walkade 15 aanbellen of een afspraak maken ….. je bent van harte welkom
